|
Bilindiği üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’muz 11 Ağustos 1983 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe girmişti. O yıllardan bugüne çevrenin korunması konusundaki bilinç hem dünyada hem de ülkemizde artmış, ulusal ve uluslararası düzeyde birçok ilke benimsenmiş ve farklı düzenlemeler yapılmıştır. Bu çerçevede Çevre Kanunu da 13 Mayıs 2006 tarihinde yayımlanan 5491 sayılı Kanunla değiştirilmiştir.
Söz konusu Kanunla, Çevre Kanunu’na eklenen Ek 2. madde ile faaliyetleri sonucu çevre kirliliğine neden olacak veya çevreye zarar verecek kurum, kuruluş ve işletmelere çevre yönetim birimi kurma, çevre görevlisi istihdam etme veya Çevre Bakanlığınca yetkilendirilmiş kurum ve kuruluşlardan bu amaçla hizmet satın alma yükümlülüğü getirilmişti.
Çevrenin korunması için tesis veya faaliyetin çalışmaya başlamasından, sona erdirilmesine kadar olan süreçte, çevre denetiminin usul ve esaslarını; denetim yapacak personelin, çevre yönetim birimi/çevre görevlisinin, çevre hizmeti konusunda yetkilendirilmiş firmaların nitelikleri ile yükümlülüklerini düzenleyen, Çevre Denetimi Yönetmeliği ise, 21 Kasım 2008 tarihinde yayımlanmış ve 1 Ocak 2009 tarihinde yürürlüğe girmişti.
Bu kez, Çevre Denetimi Yönet-meliği’nde 22 Ekim 2009 tarihinde yayımlanan Yönetmelikle bazı değişiklikler yapılmış ve yapılan değişiklikler yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir.
Yönetmelikle;
• Veterinerlik fakültelerinden mezun olanların da çevre görevlisi olarak istihdam edilmesine imkân sağlanıyor,
• Tesis ve faaliyetlerde çalışacak çevre görevlilerinin de Bakanlıkça düzenlenecek çevre görevlisi eğitimlerine katılmaları zorunlu hale getiriliyor,
• Üniversitelerin çevre mühendisliği bölümlerinden mezun olanlar ile çevre mühendisliği alanında yüksek lisans ve/veya doktora eğitimi almış olanların sınav şartı aranmaksızın Çevre Görevlisi Sertifikası alacaklarına ilişkin yürürlükteki Yönetmeliğin 8. maddesinin 5. fıkrası kaldırılıyor,
• Çevre yönetim biriminde en az bir tane çevre mühendisi veya çevre mühendisliği alanında yüksek lisans ve/veya doktora eğitimi almış personel çalıştırılması zorunluluğunu düzenleyen yürürlükteki Yönetmeliğin 8. maddesinin 7. fıkrası kaldırılıyor,
• Çevre danışmanlık firmalarının koordinatör olarak istihdam edecekleri çevre görevlilerinin nitelikleri değiştiriliyor,
• Altyapı çalışmalarına başlayan Organize Sanayi Bölgeleri, Yönetmeliğin 11. maddesinde belirtilen tesislere sahip belediyeler ve mahalli idare birlikleri, 12. maddesinde belirtilen sağlık kuruluşları veya hastaneler için çevre yönetim birimi kurma, çevre görevlisi istihdam etme veya çevre yönetimi hizmeti alma yükümlülüklerinin yürürlük tarihinden itibaren 24 ay içinde başlayacağı hükme bağlanıyor,
• Yönetmelikte geçen “sertifika” ibareleri “belge” olarak, “denetçi” ibaresi “denetim görevlisi” olarak değiştiriliyor.
Yönetmeliğin Ek-1 listesinde yer alan tesis veya faaliyetler, Haziran 2010’a; Ek-2 listesinde yer alanlar ise Aralık 2010’a kadar Çevre Yönetim Birimlerini kurmak veya çevre görevlisi istihdam etmek ya da çevre yönetimi hizmeti almak zorundalar.
Yönetmeliğin Ek-1 listesinde yer alan bazı işler:
3. Metal Üretimi ve İşlenmesi
3.1. Metal cevheri fırınlama veya sinterleme tesisleri (sülfür cevheri dahil),
3.2. 2,5 ton/saat kapasiteli kesintisiz döküm tesislerini de içeren pik demir veya çelik üretimi birincil ve ikincil ergitme) için entegre tesisler,
3.3. Demir veya çelik işleme tesisleri:
3.3.1. Saatte 20 tondan fazla ham çelik işleyen sıcak haddeleme tesisleri,
3.3.2. Isıl gücün 20 MW’ı aştığı durumda birim gücün 50 kJ’den fazla olduğu şahmerdanlı veya tokmaklı tesisler,
3.3.3. Saatte 2 tondan fazla işleme kapasitesi olan demir ve çeliğin eritilmiş metal (çinko, kalay ve diğerleri) ile koruyucu yüzey kaplama uygulaması,
3.4. Günde 20 ton veya daha fazla üretim kapasiteli olan demir ve çeliğin döküldüğü dökümhaneler,
3.5. Aşağıdaki uygulamalara yönelik tesisler:
3.5.1. Cevherden, konsantreden ya da ikincil hammaddelerden metalürjik, kimyasal veya elektrolitik prosesler ile demir içermeyen ham metal üretim tesisleri,
3.5.2. Kurşun ve kadmiyum için günde 4 tondan fazla ya da diğer bütün metaller için günde 20 tondan fazla ergitme kapasiteli geri kazanılmış ürünleri de içeren (rafine etme, döküm vb) alaşımlar dahil demir içermeyen metal ergitme ve/veya bileşiklerinin imali tesisleri,
3.6. İşleme tanklarının hacminin 30 m3’den fazla olduğu, elektrolitik veya kimyasal bir proses kullanılarak metal ve plastik maddelerin yüzey işlemesinin yapıldığı tesisler.
Yönetmeliğin Ek-2 Listesinde yer alan bazı işler:
3. Metallerin Üretimi ve İşlenmesi
3.1.2,5 ton/saatten düşük kapasiteli sürekli döküm dahil birincil ve ikincil eritme ile pik demir ya da çelik üretim tesisleri ve 5 ton ya da daha fazla vakum eritme kapasitesi olan tesisler,
3.2. Demir ve çelik işleme tesisleri:
3.2.1. Günde 3 tondan daha fazla kapasitesi olan sıcak haddeleme tesisleri (saatte 20 tondan az kapasiteli ham çeliğin sıcak haddelendiği tesisler hariçtir),
3.2.2. Günde 5 tondan fazla kapasitesi olan demir ve çelik soğuk haddeleme tesisleri,
3.2.3. Günde 2 tondan fazla kapasitesi olan demir dışı metallerin sıcak ya da soğuk haddelendiği tesisler,
3.2.4. Isıl gücü 2-20 MW arasında olan ve birim gücü 50 kJ ya da daha az olan tokmaklama tesisleri,
3.2.5. Her seferinde 10 kg ve üzerinde patlayıcı madde kullanılarak detonasyonla biçimlendirme veya metal kaplama işlemlerinin yapıldığı tesisler,
3.2.6. Anma gücü 100 kW ve üzerinde değirmenlerle hurda parçalayan tesisler,
3.3. Aşağıdaki makinelerin üretildiği, tamirinin yapıldığı tesisler:
* Kazanlar,
* Hacmi 5 m3 ve üzerinde olan metal saçtan yapılmış konteynerler,
* Taban alanı 7 m2 ve üzerinde olan konteynerler.
3.4. Sıcak biçimlendirme metoduyla üretilen çelik dikişsiz boru ve kaynaklı boru üreten tesisler,
3.5. Soğuk biçimlendirme metoduyla üretilen çelik dikişsiz ve kaynaklı boru üreten tesisler,
3.6. Saatte 2 ton ve daha az işleme kapasiteli demir ve çeliğin ergitilmiş metal ile koruyucu yüzey kaplama
uygulaması yapan tesisler,
3.7. Günde 20 tondan az üretim kapasitesi olan demirli metal dökümhaneleri,
3.8. Kurşun ve kadmiyum için günde 4 tondan az ya da diğer bütün metaller için günde 500 kg - 20 ton arası
ergitme kapasiteli geri kazanılmış ürünleri de içeren (rafine etme, döküm vb.), değerli metaller hariç demir
içermeyen metal ergitme ve/veya bileşiklerinin imali tesisleri,
3.9. İşleme tanklarının hacminin 30 m3 ya da daha az olduğu, elektrolitik veya kimyasal bir proses kullanılarak
metal ve plastik maddelerin yüzey işlemesinin yapıldığı tesisler,
3.10. Püskürtmeli maddelerle demir-çelik yapı konstrüksiyonları, çelik konstrüksiyonlar ve sac parçaları
yüzeylerinin muamele edildiği ve taşlama veya zımparalama tesisleri. (Kapalı devre çalışan püskürtme
maddesinin devrede kaldığı tesisler hariçtir),
3.11. Kurşunlu akümülatör ile endüstriyel akümülatör hücreleri baterya ve pil vb üreten tesisler,
3.12. Tokmaklama metodu ile metal tozu üreten tesisler ve diğer metal tozu ve pastaları üreten tesisler,
3.13. Motorlu taşıt üretimi ve montajı ve motorlu taşıtların motorlarının üretimi,
3.14. Gemi, yat inşa ve bakım onarım tersaneleri,
3.15. Uçak yapım ve bakım tesisleri,
3.16. Demiryolu ekipmanı üretimi,
3.17. Patlayıcılar ile baskı yapılması,
3.18. Metallerin sırlama, emaye ve/veya mineleme işleminin yapıldığı tesisler,
3.19. Metallerin asit veya baz ile işlem gördüğü tesisler,
3.20. Demir dışı metal oksit (alüminyum oksit ve çinko oksit gibi) üretim tesisleri (kapasite A veya B),
3.21. Seri makine imalatı, elektrik makineleri ve yedek parça üretimi.
MESS Müşavir Avukatı Uygar Bostancı’nın bu makalesi MESS İşveren gazetesinin Aralık 2009 sayısında yayımlanmıştır.
|
Yönetim Kurulu
